De beruchte storm van 1 februari 1953…

De beruchte storm van 1 februari 1953…

Op 1 februari 1953 werd ons land getroffen door de grootste stormvloedramp van de 20e eeuw. De ravage was enorm: dijken raakten zwaar beschadigd, verschillende dorpen en steden liepen onder en tal van straten stonden blank. In Vlaanderen kwamen 19 mensen om het leven, in Nederland vielen zelfs meer dan 1.800 slachtoffers. De stormvloedramp was voor heel wat getroffen landen de aanleiding om na te denken over een betere bescherming tegen overstromingen. Eerst de Polderwet en later het Sigmaplan.

De stormvloedramp van 1953 staat te boek als een zwarte vlek in de geschiedenis van de Lage Landen. De ramp was het gevolg van een stormtij, de combinatie van een noordwesterstorm op zee en een springtij. De omvang werd al snel duidelijk, waarbij naast ons land ook Duitsland, Denemarken, Groot-Brittannië en vooral Nederland zwaar in de klappen deelden. De Nederlandse regering komt daarop met het Deltaplan: een programma van dijkverhogingen en -versterkingen, afdammingen en stormvloedkeringen.

Eerste grote waarschuwing voor Vlaanderen

In Vlaanderen liepen verschillende dorpen en steden aan de kust en langs de Schelde (deels) onder. Onder meer in Oostende en Antwerpen stonden de straten blank. Ook de polderdorpen Lillo, Zandvliet en Berendrecht konden niet aan het water ontkomen. In Wintam en Hingene (deelgemeentes van Bornem) stond het water zelfs tot 2 meter hoog. De bres in de Rupeldijk werd elke dag groter en kon pas twee maanden later gedicht worden. Ons land kende geen algehele chaos zoals in Nederland, maar toch kwam er de Polderwet om het onderhoud van de dijken te verzekeren. Ook de Civiele Bescherming werd opgericht om snel hulp te kunnen verlenen bij wateroverlast.