Uitgraven westelijke zone
Met de rechttrekking van de Durme tussen 1931-1937, werden grote meanders bij Hamme en Waasmunster afgesneden. Daarbij werd de historische bedding vaak gedempt met bodemspecie uit het nieuwe tracé, het westelijk deel van de Oude Durme is daar een voorbeeld van. Deze opgevulde rivierbedding graven we nu terug uit. De historische bedding wordt deels terug zichtbaar in het landschap, deels behouden we ook waardevolle wilgenvloedbosjes. Het gebied zal vernatten en wordt een mozaïek van verschillende moerasbossen, plassen en ondiepe moeraszones.
Aanleg vooroevers
In de bedding van de Oude Durme worden ook drie vooroevers aangelegd. Hiervoor worden rijen palen geplaatst waartegen een jutedoek wordt bevestigd. Tussen de bestaande oever en de palen wordt propere bodemspecie ingebracht. Zo ontstaan brede, ondiepe oevers waarin riet- en oeverplanten zullen floreren, een ideaal leefgebied voor kleine vissen die op hun beurt de ideale voedselbron zijn voor reigerachtigen zoals de woudaap. Door extra structuur en dynamiek te creëren vergroot de draagkracht van de rivier en daar profiteren ook rietvogels zoals de blauwborst, de kleine karekiet van.
Ruimte voor riviernatuur
Het Sigmaplan wil Vlaanderen beter beschermen tegen overstromingen vanuit de Schelde en haar zijrivieren, maar verschaft tegelijk de ruimte om zeldzame riviernatuur te herstellen. Die natuurgebieden leveren bovendien een onschatbare bijdrage aan de ontwikkeling van het Europese Natura 2000-netwerk.
Deze herstelmaatregelen passen binnen het Blue Dealprogramma. Hiermee wil de Vlaamse Regering droogte en wateroverlast bestrijden.